تاریخ جغرافی اجتماعی دوره ی راهنمایی

خسرو معتضد در مصاحبه با الف به برخي سوالات درباره مسائل پيرامون منشور کوروش پاسخ داد.وي در پاسخ به اين سوال که منشور کوروش کي و کجا و چرا از ايران خارج شد، گفت: اين منشور در قرن نوزدهم در بابل به دست آمد و در آن زمان اين شهر يکي از شهرهاي ايران بوده، ولي اين منشور از خاک ايران کنوني به دست نيامده است و در جايي به نام مستملکه مزوپوتاميا (عراق، بين النهرين) يافت شده است.وي با اشاره به اين که بسياري از اموال و عتيقه جات در قرن نوزدهم از کشورهاي شرقي به غرب منتقل مي شد به خبرنگار الف گفت: در قرن نوزدهم، مي دانيد که تمام اموال، عتيقه هاي کشورهاي شرقي منتقل شد به موزه هاي بزرگ جهان، براي اين که مردم نمي شناختند، نمي دانستند، ميراث فرهنگي را کسي خبر نداشت، تا اين که بسياري از آثار بزرگ مصر در زمان شامپيليون که مستشرق فرانسوي بود و با ناپلئون آمد به مصر در سال 1798 منتقل شد به فرانسه، بعد انگليسي ها دنباله اين کارها را گرفتند، آلماني ها گرفتند، فرانسوي ها گرفتند، آن زمان ما اصلا اطلاعي از عتيقه نداشتيم چون نمي دانستيم.به گفته معتضد، فرش مقبره شيخ صفي الدين اردبيلي را يعني فرشي که شاه طهماسب به دست خودش بافته بود با يک پول ناچيزي کندند و بردند، در آن زمان همه تبرک مي دانستند که براي مقبره شيخ صفي الدين اردبيلي فرش ببافند، اغلب پادشاهان صفوي آن را با مبلغ ناچيزي خريدند و از ايران خارج کردند، فرشي خريدند و گذاشتند جاي آن و اين فرش تاريخي مثلا 300 ساله را از ايران بردند، بنابر اين در کشورهاي ديگر هم همين کار را کردند، الان خيلي از آثار ايران، آثار تاريخي زمان هخامنشي و ساسانيان و اشکانيان، در ترکيه پيدا شده است، براي اين که آن ها زمان زيادي لشکر کشي مي کردند، ايران با آن ها جنگ مي کرد، آن ها جزو ايران بودند، زمان خسرو پرويز ما تقريبا تا کنار مسکو رفتيم، همان جايي که ايراني ها مي روند وبه آن استانبول مي گويند، قسطنطنيه قديم، کنستانتين پليس يعني شهر کنستانتين، ايراني ها تاآن جا لشکر کشي کرده بودند، يا مثلا تجار ايران تا چين رفته بودند، بسياري از بشقاب هاي طلا و نقره ايراني مال زمان خسرو پرويز و مال زمان ساير شاهنشاهان ساساني در چين پيدا شده، يک جايي هست به نام طولفان که در چين هست، خيلي از آثار ايران درآن جا به دست آمده، فرش پانسيک در ايران به دست نيامده، آن مال ايران بوده است.خسرو معتضد در پاسخ به اين سوال که مالکيت مادي منشور کوروش متعلق به چه کشوري است، گفت: اين منشور مال کشور انگلستان است. زيرا در زمان يافت منشور کوروش، ما هيچ قانوني نداشتيم و قانون عتيقات در سال 1306 شمسي گذاشته شد و به همين دليل از لحاظ حقوقي در اين زمينه کار خاصي نمي توان انجام داد.خسرو معتضد از پيشنهاد ها درباره پس ندادن اين منشور انتقاد کرد و گفت: اين کارها زشت است، براي اين که اگر ما اين کارها را انجام دهيم، ديگر کسي به ما اعتماد نمي کند، و اين منشور در ايران به دست نيامده و دربابل به دست آمده، اين که در پاسارگاد به دست نيامده يا در تخت جمشيد به دست نيامده، در يک سرزميني به نام کشور عراق، که آن زمان مستعمره عثماني بود، در آن جا به دست آمده، تا آن جا که من مي دانم و مطالعه کردم اين منشور در بابل به دست آمده، بنابر اين دولت عراق هم مي تواند ادعا کند و بگويد اين در خاک من است. اگر ما فردا اين کارها را انجام دهيم و مثلا بگوييم اين منشور را نگه داريم، جز اين که آبروي خودمان را ببريم کار ديگري انجام نداديم و اين پيشنهاد بسيار بدي است، يعني براي ما ايجاد اشکال مي کند، ما را در دنيا سر افکنده مي کند، اين آدم هايي که اين ها را مي گويند و مي نويسند اصلا از سياست جهاني خبر ندارند، آن ها نمي دانند که ايران از زمان قاجاريه جزو 100 تا 150 پروتکل جهاني هست، پروتکل يعني توافق نامه جهاني، يعني عضو سازمان جهاني ملل متحد است، و اين کارهايي که ما انجام مي دهيم جز اين که ما را سر افکنده کند، چيز ديگري نيست، لوح کوروش حتي در آن موزه بريتانيا هم که است به نظر من باعث سربلندي ملت ايران است. موزه بريتانيا که من خودم ديدم در جايي است که تمام دنيا مي روند آن جا و آن را مي بينند و اين خودش تبليغي براي ايران است. بزرگ ترين اشتباه اين است که به دست خودمان، خودمان را خراب کنيم، حتما شما بنويسيد که معتضد مي گويد به هيچ عنوان پس ندادن و نگه داشتن اين سنگ در شان ملت ايران نيست.خسرو معتضد ادامه داد: الان اين رسانه هاي خارجي همان کساني که دشمن ايرانند همان افرادي که نوکر آمريکايند مي گويند آن سنگ اصل نيست، و انگليسي ها يک نمونه فرستادند که ايراني ها را دلخوش کنند ولي من فکر کنم اصل است براي اين که انگليسي ها هم هر سال تعدادي موزه مي گذارند و از ما عتيقه جات قرض مي کنند و تبادل عتيقه جات تنها مربوط به اين منشور نيست.وي در پاسخ به اين سوال که آيا شيء قيمتي خاصي مانند منشور کوروش از ايران در موزه هاي جهاني وجود دارد يا نه و آيا ايران مي تواند آن ها را طلب کند يا خير گفت: تمام موزه هاي دنيا پر است از اشياي تاريخي و قيمتي ايراني، ولي کشورها به راحتي اموال تاريخي و قيمتي يکديگر را به هم پس نمي دهند.وي به بحث هايي که درباره گرفتن غرامت جنگي ايران از دولت هاي غربي وجود دارد اشاره کرد و گفت: ما اگر مي خواهيم با دنيا اختلاف داشته باشيم برويم دنبال همين نظرات مطمئن باشيد يک ريال ما غرامت نمي توانيم بگيريم براي اين که گرفتيم، ما با آنان قانون داشتيم آن ها متحد ما بودند، همان افرادي که آمدند ايران را گرفتند، شدند متحد ما، ما با آن ها قرارداد همکاري سه جانبه امضا کرديم، دولت شوروي چرا در خرداد 1334، 14 سال بعد از اشغال ايران ناچار شد و قبول کرد که يازده و نيم تن طلا به ايران بدهد؟ به خاطر مخارجي که در ايران براي آن ها کرده بوديم بود، براي سربازانش سربازخانه هايمان را داده بوديم، فرودگاه هاي خود راداده بوديم، خط آهن را داده بوديم، جاده را داده بوديم، کاميون ها را داده بوديم، وسايل ارتش را داده بوديم، کارخانه ها را داده بوديم، و براي آن ها يازده و نيم تن طلا را تحويل ايران دادند ... آن وقت حالا مي گويند غرامت مي خواهيم، آن وقت اين ورقه ها را ورق به ورق مي گذارند جلوي شما و مي گويند آقا شما امضا کرديد. تسويه حساب کرديد. و به خاطر اين غرامتي به شما تعلق نمي گيرد.وي در پاسخ به اين سوال که اگر يک باستان شناس خارجي در داخل ايران شيء نفيسي پيدا کند، مي تواند ادعاي مالکيت آن را داشته باشد گفت: درحال حاضر خير، چون ما امروز صاحب قانونيم، در سال 1306 قانون عتيقات يعني آثار باستاني تصويب شده است و تابع قانون عتيقات مثلا امروز کسي 4 سکه طلاي زمان هخامنشي را پيدا کند نمي تواند بفروشد، و اگر بخواهد بفروشد به شما مي گويند قاچاقچي!، و بايد آن را تحويل دولت داد، چون اموالي که در زير خاک است، متعلق به باستان شناسي ايران است. مال موزه هاي ايران است. البته در زمان رضاشاه يک قراردادي ما با فرانسوي ها داشتيم، فرانسوي ها تا سال هاي اخير هم بودند، فکر کنيد تا سال 50 هم در ايران عتيقات را که در مي آوردند و يک مقدار آن ها را مي بردند و يک مقدار به ما مي دادند براي اين که ما آن زمان باستان شناس نداشتيم الان چون باستان شناس داريم نيازي به کارشناس خارجي نداريم بنابراين الان نبايد از کشور خارج بشود. و کسي نمي تواند چيزي از ايران خارج کند.